Dear Lonely,

wala kong picture nun ngaun. pero imagine’n mo n lng ung RBX na shawarma flavored with malasadong egg on top. ayun ung itxura nya. masarap talaga xa kung iisipin at para sa mga mahilig kumaen ng shawarma. pero sadly, ayoko na ulit un kainin :( . 

sabihin na lang natin na i am trying hard to think logically para maexpress ko ito by words na hindi maxado literal. 

me mga bagay na ginawa ng dalawang tao , mga bagay na pinag disisyunan ng dalawang taong gawin na hindi hiningi ang opinion ng both sides ung tipong basta mo/niu n lng ginawa. at me isa sa inyong dalawa na maiisipan na magusap sa personal. tapusin ang mga bagay bagay ng magkaharap at isara na ang isyu at mga bagay na naguugnay pa sa inyong dalawa. mag seset ng araw at lugar at oras .

Sa una awkward silence ang eksena. iinom ng tubig. hihinga. yuyuko, titingala, magpapangalumbaba. sasandal hahawak sa upuan. hahawak sa balikat. iinom ulit at hihinga. hanggang sa isa sa iniu ang magsasabing, “kumain ka na?” 

Isang napakasakit na tanong sa ganung sitwaxon, kung iisipin mo, maiisip mo pa ba ang gutom kung ang nakasalalay sa araw na un ay ang panghabang buhay mong sitwaxon. nakasalalay da mga oras na yun ang kaligayahan mo o kamatayan. “oo na kumain na ko” ~popcorn” . pero tatayo xa at bibili ng pandalawang order ng meal. habang umoorder ka , tumatakbo sa isip mo kung anu kaya ang susunod na eksena. at naiisip mo kung anu kaya ang nasa isip niya. habang ang iniisip niya ay kung paano niya sisimulan ang usapan pagkatapos nila kumaen. ung oras ng pagpila niya sa counter ay sapat na para makapili xa ng tamang salita upang masimulan ang katapusan. nilapag niya sa harap mo ang inorder niya. at tumakbo sa isip mo “ito kaya yung inoorder nila parate ng X niya na gf niya na ngaun?” naramdaman mo ang sakit habang kumakain kayung dalawa. nag tataka at nagtatanong ka sa isip mo kung paan niya nalaman ang kainan n un. dahil na rin sa tagal ng pagsasama niu nasanay ka na na ang alam ng isa ay galing o alam din ng isa. oo masarap at natuwa ka dahil alam niya na paborito mo ang pagkain na un. pero hindi maalis sa isip mo ang dahilan ng araw na un,. kung bakit nakaupo kau ngaun sa paligid ng madaming tao sa isang pampublikong lugar. 

natapos kayong kumaen. “ansarap noh?” at wala kang nasagot.

dumating na ang mga salita . tumugtog na ang kwentong hinihintay mong kantahin niya. umiyak ang puso mo sa katotohanang ayaw mong marinig kahit nung una pa lang ay alam mo na. nagpalitan na ang salita at naputol ang tali sa nararamdaman. pinilit ka niyang manatili pero blanko na ang isip mo at tumayo ka na palayo. lumayo habang buhay sa taong naging buhay mo.